สิ่งงดงามที่สุดคือการถูกก้าวข้าม
A chapter about legacy maturing when creators accept stepping out of the spotlight and allow others to go farther
Building people, ideas and systems that continue growing without dependence on the original creator
ครูที่นั่งแถวสุดท้าย
ครูชรายิ้มเมื่อลูกศิษย์รับรางวัลโดยไม่มีใครเอ่ยชื่อเขา
มีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าการอยากถูกจดจำ
ความรักที่ยิ่งใหญ่ต้องการให้คนอื่นไปได้ไกลกว่าเรา
ความสำเร็จสูงสุดคือความเป็นอิสระ
ความสำเร็จคือคนรุ่นหลังเติบโตได้โดยไม่ต้องพึ่งพา
มรดกต้องอยู่ได้เมื่อผู้สร้างไม่อยู่ตรงกลาง
มรดกต้องอยู่ได้เมื่อผู้สร้างไม่อยู่
ความคิดที่ยั่งยืนยอมให้ตัวเองถูกก้าวข้าม
ความคิดที่ยั่งยืนยอมรับการปรับปรุง
เรียนรู้ที่จะก้าวออกจากแสงไฟ
ความเป็นผู้ใหญ่คือการยินดีเมื่อแสงไฟย้ายไปหาคนอื่น
ทบทวนสิ่งที่พร้อมจะปล่อย
ถามว่าสิ่งใดยังถูกยึดไว้เพราะอัตตา
มรดกเติบโตเมื่อคนอื่นไปได้ไกลกว่า
มรดกเติบโตเมื่อผู้สร้างยิ้มมองคนอื่นไปได้ไกลกว่า
ถัดไปคือสิ่งที่เหลือเมื่อเราจากไป
บทต่อไปกล่าวถึงสิ่งที่เหลือหลังผู้สร้างจากไป