งานเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิต

งานยังไม่หมด แต่เขาเลือกกลับไปหาช่วงเวลาที่จะไม่เกิดซ้ำในรูปเดิม

เขาพลาดมื้ออาหาร สายโทรศัพท์ และช่วงเล็ก ๆ เพราะคิดว่าจะชดเชยภายหลัง

พ่อแม่แก่ลง เพื่อนมีบทใหม่ เด็กโตขึ้น และเราก็เปลี่ยนไป

มันสร้างเขาขึ้นมา สิ่งที่เสียดายคือปล่อยให้งานกินพื้นที่ของสิ่งสำคัญอื่น

ที่โต๊ะครอบครัวไม่มีใครถามตำแหน่ง ทุกคนแค่ต้องการให้เขาอยู่ตรงนั้น

เด็กวิ่ง คู่ชราจับมือ และคนอ่านหนังสือ ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร

มันให้คุณค่า การเรียนรู้ และการเติบโต แต่ไม่ควรทำให้พลาดสิ่งที่ทำให้ชีวิตน่าอยู่

อาชีพที่รุ่งเรืองแทนชีวิตที่ครบถ้วนไม่ได้ ความสำเร็จคือเมื่อทั้งสองทำให้กันมีความหมาย