เด็กที่ไม่กลัวล้ม

เด็กก้าวเดิน ล้ม และได้รับมือที่ช่วยพยุงโดยไม่มีการทำให้อับอาย

ตอนเด็ก ก้าวที่ไม่มั่นคงถูกเรียกว่าการเรียนรู้ ไม่ใช่ความล้มเหลว

ความกลัวเกิดจากเสียงหัวเราะ สายตา การเปรียบเทียบ และคำพูดเล็ก ๆ

เมื่อกลัวถูกเห็นว่ายังทำไม่ได้ คนจะคิดถึงการไม่ถูกตำหนิมากกว่าการพัฒนา

ทุกทักษะและไอเดียต้องมีช่วงเริ่มต้นที่ยังไม่คล่อง

ความรับผิดชอบไม่จำเป็นต้องมาพร้อมการทำให้อับอาย

ถามว่าสิ่งใดที่หยุดลองเพราะกลัวถูกเห็นว่ายังไม่เก่ง

ตอนเด็กเราล้มเพื่อเรียนเดิน เมื่อโตเราจึงเรียนรู้อายที่ล้ม

บทต่อไปกล่าวถึงพื้นที่ที่ทำให้คนกล้าลองอีกครั้ง