WORK IDENTITY LIBRARY — THE STORY OF COURAGE
เด็กก้าวเดิน ล้ม และได้รับมือที่ช่วยพยุงโดยไม่มีการทำให้อับอาย บทต่อไปกล่าวถึงพื้นที่ที่ทำให้คนกล้าลองอีกครั้ง
เด็กที่ไม่กลัวล้ม
เด็กก้าวเดิน ล้ม และได้รับมือที่ช่วยพยุงโดยไม่มีการทำให้อับอาย บทต่อไปกล่าวถึงพื้นที่ที่ทำให้คนกล้าลองอีกครั้ง
ครั้งแรกที่คนอื่นหัวเราะคุณ
ไอเดียที่ยังไม่สมบูรณ์ได้รับเสียงหัวเราะสั้น ๆ บทต่อไปกล่าวถึงห้องที่เรียนรู้การฟัง
เราไม่ได้กลัวผิด เรากลัวถูกเห็นว่ากำลังผิด
ความอายจากคำตอบผิดถูกเรียนรู้ผ่านเสียงหัวเราะและสายตา บทต่อไปกล่าวถึงสิทธิที่จะเรียนต่อหลังทำผิด
ห้องที่ไม่มีใครยอมรับความผิด
เมื่อถามว่าใครรับผิดชอบ ทุกคนเงียบเพื่อปกป้องตนเอง บทต่อไปกล่าวถึงคำถามแรกหลังความล้มเหลว
เมื่อความปลอดภัยกลายเป็นเป้าหมายเดียว
ห้องประชุมเงียบไม่ใช่เพราะไม่มีไอเดีย แต่เพราะไอเดียไม่ปลอดภัยพอ บทต่อไปกล่าวถึงต้นทุนของการเลือกสิ่งคุ้นเคยเสมอ
ความผิดพลาดที่ถูกซ่อนจะเติบโต
ทุกอย่างเริ่มจากตัวเลขไม่ตรงหรือสัญญาณเล็ก ๆ บทต่อไปกล่าวถึงความกล้าในการเตือนครั้งแรก
คำถามอีกแบบหนึ่ง
คำถามแรกกำหนดว่าการประชุมจะหาทางแก้หรือหาคนผิด บทต่อไปกล่าวถึงคำถามว่าเราได้เรียนรู้อะไร
ความเมตตาไม่ใช่การปล่อยปละละเลย
หลายคนเชื่อว่าหากไม่ตำหนิหนัก คนจะประมาท บทต่อไปกล่าวถึงความรับผิดชอบโดยไม่ทำให้อับอาย
ความล้มเหลวที่มีคุณค่าต้องทิ้งความรู้ไว้
ไม่ใช่ทุกความล้มเหลวจะสร้างการเรียนรู้ บทต่อไปกล่าวถึงการส่งต่อบทเรียน
การลองครั้งที่สอง
การลองครั้งที่สองมาพร้อมความทรงจำและความกลัวเก่า บทต่อไปกล่าวถึงการเลือกเริ่มใหม่
องค์กรยังมีชีวิตเมื่อคนยังกล้าพูดว่า “ให้ฉันลอง”
องค์กรเริ่มหมดชีวิตเมื่อไม่มีใครอยากรับงานยาก บทต่อไปกล่าวถึงการรักษาอนาคตให้ยังเปิดอยู่
วัฒนธรรมที่ทำให้อนาคตยังเปิดอยู่
อนาคตเริ่มจากสิ่งที่ยังไม่เคยพิสูจน์ เมื่อยังมีคนพูดว่าให้ฉันลอง อนาคตก็ยังเขียนใหม่ได้