ราคาของงานไม่ใช่คุณค่าของคน

Salary, hourly rate, project fee และ offer อยู่ใน market เวลา budget scarcity risk และ demand ที่เฉพาะเจาะจง

Price บอกเรื่อง transaction ได้มาก แต่ไม่ใช่เรื่องทั้งหมดของคน

Price อาจจริงมาก และยังเป็นเพียงความจริงของ transaction หนึ่ง

Geography, industry, company size, negotiation และ timing ล้วนเปลี่ยน compensation

ช่องว่างของ compensation จึงไม่เท่ากับช่องว่างของ capability หรือ human worth โดยอัตโนมัติ

Compensation สะท้อน market ไม่ใช่การวัด capability แบบบริสุทธิ์

Premium pricing อาจมาจาก scarcity, positioning, brand, network หรือ risk transfer

ถ้าใช้ price เป็น proof สุดท้ายของ quality เราก็เพียงกลับด้านความผิดพลาดเดิม

Price สูงเป็น signal ได้ แต่ไม่ใช่ proof แบบสมบูรณ์

ถ้า self-worth ผูกกับ compensation มากเกินไป การขึ้นเงินเดือนจะเหมือนเรา ‘มีค่าขึ้น’ และช่วง income ต่ำจะเหมือนตัวเราถอยหลัง

แต่ career มีหลาย phase และหลาย trade-off

Income เปลี่ยน คนก็เปลี่ยน และสองอย่างนี้ไม่ได้มีความหมายเดียวกันเสมอ

บริษัทจ่ายสำหรับ role, problem, responsibility และ time

มันไม่ได้ซื้อประวัติทั้งหมด ศักดิ์ศรี บุคลิก หรือศักยภาพทั้งหมดของคน

บริษัทให้ price กับ contribution ได้ แต่ไม่ใช่คนทั้งคน

Self-respect กับ realism อยู่ด้วยกันได้

Fit, budget และ market conditions อาจทำให้ deal ไม่เกิดขึ้น

Self-respect ไม่ต้องการให้ทุก transaction ยืนยัน worth ของเรา

เรายังต้อง negotiation รู้ market rate และมี pricing ที่สมเหตุผล

Market feedback ควรเป็น information ไม่ใช่ verdict สุดท้าย

Market ตัดสิน offer ได้ แต่ไม่ควรตัดสินว่าคนมีคุณค่าหรือไม่

ถ้า income สูงขึ้น ฉันอยากดีใจโดยไม่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าใคร

ถ้าต่ำลง ฉันอยากดู market, context และกลยุทธ์ก่อนเปลี่ยนเลขนั้นเป็นคำตัดสินตัวเอง

ตั้ง price ให้งาน แต่อย่าตั้ง price ให้ศักดิ์ศรี