เมื่อโลกการทำงานเปลี่ยนคนให้กลายเป็นอันดับ

องค์กรต้องรับคน ประเมิน performance จ่ายค่าตอบแทน และเลือกคนให้เหมาะกับบทบาท

Score, seniority, rating และ salary band มีอยู่เพราะระบบต้องลดความซับซ้อนเพื่อทำงานได้

ทำให้การตัดสินใจง่ายขึ้น ไม่ได้แปลว่าควรทำให้คนง่ายลง

Years of experience, revenue, rating และ title จัดเก็บง่าย แต่ judgment, trust, taste และการรับมือ ambiguity ยากกว่า

เมื่อระบบต้องการความเร็ว สิ่งที่วัดง่ายจึงเด่นกว่า

สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่วัดง่ายที่สุด

Rating, performance score หรือ salary เดิมทีอธิบายเพียงบางบริบท

แต่เมื่อมันถูกใช้ซ้ำ เราอาจเริ่มคิดว่าตัวเองคือเลขนั้น

ตัวเลขอธิบายสถานะได้ แต่ไม่ควรอธิบายคนทั้งคน

Ranking ให้ความรู้สึกชัดเจนและเป็นวัตถุวิสัย

แต่ทุก ranking ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ น้ำหนัก และ context ที่ถูกตัดออก

Ranking ไม่ได้ลบ ambiguity มันเพียงซ่อนไว้หลังตัวเลข

เราเริ่มเลือก project, title หรือพฤติกรรมที่สร้างคะแนนได้ง่ายกว่า

ในที่สุดเราไม่ได้แค่ทำงาน แต่ทำงานเพื่อ representation ของตัวเองในระบบ

ระบบประเมินสามารถเปลี่ยนพฤติกรรมก่อนเปลี่ยนผลลัพธ์

Score ดีต่อ screening

แต่ถ้าใช้แทน understanding เราจะเสีย context ที่จำเป็นต่อการตัดสินใจที่ดี

Score บอกว่าใครควรถูกดูต่อ Context บอกว่าทำไมเขาอาจเหมาะ

ไม่จำเป็นต้องลบ rating, salary หรือ title

เพียงวางมันเป็น signal ไม่ใช่ความจริงสุดท้าย

Metric ที่ดีที่สุดรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

ถ้าวันหนึ่งฉันคิดว่าตัวเองคือ score, title, salary หรือ rank ฉันอยากจำว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์เฉพาะ

ฉันอยากรู้ว่าฉันสร้างอะไร ใน context ใด และให้ใคร ก่อนปล่อยให้ตัวเลขตอบแทนฉัน

อย่าให้เครื่องมือจัดอันดับกลายเป็นภาษาหลักเพียงภาษาเดียวในการเข้าใจคน