เช้าวันแรก

ไม่ใช่เพราะมีเหตุการณ์ใหญ่ แต่เพราะเป็นเช้าวันแรกของงานใหม่ รายละเอียดธรรมดายังคงอยู่ เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่ไม่คุ้นเคย.

เสื้อถูกรีดเรียบ รองเท้าเช็ดสะอาด โทรศัพท์ชาร์จเต็ม และเราตื่นก่อนนาฬิกา นี่ไม่ใช่เพียงการเตรียมภายนอก แต่เป็นวิธีปลอบตนก่อนเข้าสู่สถานที่ที่ยังไม่รู้ว่าจะยอมรับเราหรือไม่.

คำถามเรื่องการเตรียมตัวกลายเป็นคำถามเรื่องคุณค่าในตน: ฉันมีความสามารถ เหมาะสม และคู่ควรพอที่จะอยู่ที่นั่นหรือไม่?

มันเริ่มเมื่อคนหนึ่งตัดสินใจสร้างคุณค่าให้โลก ก่อนตำแหน่งหรือกระบวนการ มีการตัดสินใจภายในว่าจะใช้เวลา ความสามารถ และความพยายามเพื่อสิ่งที่มีประโยชน์.

เด็กขายของเล่นชิ้นแรก นักเรียนรับสอนพิเศษ นักศึกษารับโครงการ โปรแกรมเมอร์ทำผลิตภัณฑ์แรก และ founder ไล่ตามแนวคิดที่ยังไม่มีใครเชื่อ ล้วนกำลังวางคุณค่าของตนต่อหน้าโลกครั้งแรก.

เราหวังสร้างสิ่งที่มีประโยชน์ แต่กลัวสาย พูดผิด ถูกตัดสิน หรือไม่เก่งพอ วันแรกคนส่วนใหญ่ยังไม่คิดถึงความสำเร็จ แค่ไม่อยากทำให้ใครผิดหวัง.

มนุษย์ที่หวัง กลัว ผิดหวัง พยายาม เหนื่อย และลุกขึ้นใหม่ งานวัดด้วยตัวเลขได้ แต่ประสบการณ์การทำงานเกิดขึ้นภายในมนุษย์เสมอ.

หนังสือไม่ได้เริ่มด้วยสูตรความสำเร็จ แต่เริ่มจากการสังเกตสิ่งที่เกิดขึ้นภายในเราเมื่อทำงาน เพราะการเข้าใจคนคนนั้นอาจเป็นงานสำคัญที่โลกการทำงานลืม.