โต๊ะว่าง

ร้านกาแฟเพิ่งเปิด รถบัสเที่ยวแรกเริ่มวิ่ง และอาคารสำนักงานยังเปิดไฟไม่ครบ ในความเงียบนั้น คนหนึ่งนั่งหน้าจอในวันแรกแล้ว

มีเพียงบัตรพนักงานใหม่ สมุดเปล่า ปากกา และกาแฟ ห้องเงียบจนได้ยินเครื่องปรับอากาศ พื้นที่ว่างจึงสะท้อนสิ่งที่ยังไม่รู้ทั้งหมด

พรุ่งนี้อาจมีกระดาษ เดือนหน้ามีสมุด หนึ่งปีต่อมามีโน้ต ของขวัญ ต้นไม้ และแก้วที่คุ้นเคย พื้นที่ทำงานค่อย ๆ เต็มด้วยความทรงจำและนิสัย

วันแรกไม่ใช่เพียงจุดเริ่มงาน แต่เป็นจุดเริ่มตัวตนเวอร์ชันใหม่ ก่อนผลงาน นิสัย และเรื่องราวจะมีเวลาพอให้เรียกชื่อ

ความคาดหวังของครอบครัว คำสอนของครู ความล้มเหลว ความฝันที่ไม่เคยเล่า และความกลัวที่ไม่อยากยอมรับ ล้วนเข้าที่ทำงานพร้อมเรา

ผู้จัดการยิ้มและพูดเพียงสั้น ๆ หลายปีต่อมา คนใหม่ยังจำได้ เพราะนั่นคือครั้งแรกที่รู้สึกว่าตนได้รับการต้อนรับ

รายได้ช่วยให้ใช้ชีวิต แต่ยังมีความต้องการลึกกว่า: ได้รับการยอมรับ มีส่วนร่วม และรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่การอยู่ของเรามีความหมาย

เส้นทางอาชีพอาจไม่ได้เริ่มด้วยผลงานใหญ่ แต่เริ่มจากที่นั่งแปลกหน้าและคนหนึ่งที่หวังว่าสักวันจะคู่ควรกับตำแหน่งนั้น