คืนก่อนลาออก

เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป สิ่งยากไม่ใช่การเขียน แต่คือการทำให้การตัดสินใจเป็นจริง

ความกลัวดึงคำที่ยังไม่พูด ทางเลือกอื่น และคำถามว่าตนจากเร็วเกินไปหรือไม่

ทางเดิน โต๊ะ ใบหน้า และนิสัยที่เป็นปัจจุบันกำลังกลายเป็นความทรงจำ

เขาจำโต๊ะว่าง ใบหน้าแปลก ความหวัง และความกังวล จุดเริ่มปรากฏก่อนจุดจบ

โครงการ ความผิด อีเมลเงียบ และการถูกปฏิเสธเข้าไปอยู่ในวิธีคิดและเติบโต

เราไม่ได้จากแค่บริษัท แต่จากบทบาท จังหวะ และนิยามตนที่สร้างขึ้นที่นั่น

ตำแหน่งและองค์กรอาจผูกกับตัวเราจนการจากไปสร้างช่องว่างในตัวตน

เขากดส่งไม่ใช่เพราะความกลัวหายไป เช้าวันใหม่จึงเริ่มด้วยคำบอกลา