วันแรกที่ไม่รู้อีกต่อไปว่าต้องการอะไร
บทว่าด้วยการตื่นตรงเวลา งานที่ยังดี หัวใจที่เงียบลง คำถาม “ฉันกำลังไปไหน?” และสมุดเก่าที่ช่วยจำเหตุผลของการเริ่มต้น
คนอาจทำงานได้มากแต่หลงทิศ สิ่งที่ต้องหาอาจไม่ใช่ชีวิตใหม่ แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างงานวันนี้กับคนที่อยากเป็น
เช้ายังเหมือนเดิมทุกอย่าง
นาฬิกาปลุกหกโมง กาแฟ และคอมพิวเตอร์ยังเหมือนเดิม มีเพียงความตื่นเต้นที่หายไป
ไม่มีอะไรผิด แต่หัวใจกลับเงียบลง
ไม่มีความล้มเหลวหรือความขัดแย้ง งานยังดี แต่สิ่งที่เคยผลักดันไม่เหมือนเดิม
“ฉันกำลังไปไหน?” น่ากลัวเพราะเรียบง่าย
เขาตอบอีเมลได้เร็ว แต่ตอบคำถามของตนไม่ได้
ความต้องการเก่าถูกแทนด้วยประชุมและกำหนดส่ง
สิ่งที่เคยอยากเรียน อยากสร้าง และอยากมีประโยชน์ถูกงานประจำบัง
ความยุ่งไม่เท่ากับความก้าวหน้า
ทำมากขึ้นไม่ได้แปลว่าเข้าใกล้สิ่งสำคัญมากขึ้น
สมุดเก่าทำให้ความฝันกลับมา
ตัวหนังสือซีดยังเก็บความฝันไว้ มันไม่หาย เพียงถูกเสียงชีวิตบัง
สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ชีวิตใหม่ทั้งหมด
เขาต้องเชื่อมงานวันนี้กับคนที่อยากเป็น
คำตอบสำคัญอาจเป็นการจำว่าเริ่มเพราะอะไร
การหลงทิศอาจเป็นคำเตือนให้ฟังตนเองมากขึ้น