เก้าอี้ว่างข้างตัว

พนักงานหนุ่มเข้ามาด้วยความตื่นเต้นและกังวล เขาจำความรู้สึกนั้นได้ทันที

ผู้จัดการขอให้เขาแนะนำคนใหม่ เขาจึงรับผิดชอบต่อจุดเริ่มของอีกคน

สิ่งที่เขาทำเป็นนิสัยยังเป็นเรื่องใหม่สำหรับอีกคน

ไม่เพียงให้คำตอบ แต่ให้เหตุผลเบื้องหลังการทำงาน

เขานึกถึงคนที่เคยสอนทีละขั้น สิ่งที่ส่งต่อไม่ใช่แค่ทักษะ แต่คือความรู้สึกว่าตนทำได้

ยังคือการหันกลับมาจับมือคนที่เพิ่งเริ่ม

คำว่า “ผมกลัวน้อยลงมาก” เป็นความสำเร็จที่เงียบแต่ลึก

วันนี้ถึงตาเขาทำให้คนอื่น ร่องรอยบางอย่างอยู่ในคนที่เติบโตเพราะเรา