เมื่อศิษย์ก้าวแซงครู

เขาคือคนที่เคยนั่งเก้าอี้ข้าง ๆ ผู้แนะนำลุกขึ้นยินดีอย่างจริงใจ

ไม่ใช่ความอิจฉา เพียงการตระหนักว่าคนที่เคยสอนกำลังเดินเร็วกว่า

ครั้งแรกเขาเคยหวังให้มีคนเชื่อ แล้วได้รับโอกาส และเรียนรู้ที่จะมอบมันต่อ

การสอนไม่ได้สร้างคนที่อยู่ข้างหลังตลอด แต่สร้างคนที่เดินทางของตนได้

การเติบโตคือเห็นทั้งสองโดยไม่ปล่อยให้อัตตาลดทอนความยินดี

ทั้งสองพูดถึงบทบาทใหม่ ปัญหา และความกังวล ความสัมพันธ์เปลี่ยนแต่การอยู่ข้างกันยังอยู่

ส่วนหนึ่งของเขายังคงเดินต่อในเส้นทางของอีกคน

แต่เพราะเมล็ดแข็งแรงพอรับท้องฟ้าด้วยตัวเอง